over de stille straat
ontluisterd en ontzield
ontmaskerd het gelaat
de vloer onthult een oud
patroon
gekerfd, gekrast,
verweerd
ontbloot tot op het bot
verlaten en onteerd
het huis wacht op een
donorhart
dat haar tot leven wekt
een stem, een stap, een
zucht
die haar tot adem strekt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten